۵. بی‌توجهی به مالیات بر ارزش افزوده خدمات و تجهیزات

در حالی که بسیاری از دندان‌پزشکان تصور می‌کنند خدمات درمانی مشمول مالیات بر ارزش افزوده نیستند، در عمل برخی از خدمات جانبی و نیز فروش تجهیزات، مشمول این نوع مالیات می‌شوند.

 بی‌توجهی به این موضوع ممکن است باعث بدهی مالیاتی و حتی ممنوع‌الخروجی شود.

طبق بند ۱ ماده ۱۲ قانون مالیات بر ارزش افزوده، خدمات درمانی که صرفاً جنبه درمانی دارند از پرداخت این نوع مالیات معاف هستند.

اما خدمات زیبایی، مشاوره‌ای، و فروش تجهیزات دندان‌پزشکی مشمول مالیات بر ارزش افزوده هستند.

برای پیشگیری از بروز مشکلات، بهتر است دندان‌پزشکان از طبقه‌بندی صحیح خدمات و محصولات اطمینان حاصل کرده و با کمک یک مشاور مالیاتی خبره، ثبت، گزارش و پرداخت مالیات بر ارزش افزوده را به‌موقع و درست انجام دهند.

 منبع: قانون مالیات بر ارزش افزوده – ماده ۱۲

۶. استفاده نکردن از قراردادهای رسمی با پرسنل و همکاران

یکی از اشتباهات مهم در مدیریت مالیاتی مطب‌های دندان‌پزشکی، عدم انعقاد قراردادهای رسمی با کارکنان و همکاران مانند دستیاران، متخصصان مشاور، یا پرسنل اداری است.

 بدون قرارداد، پرداخت‌ها ممکن است به عنوان هزینه‌های غیرقابل قبول شناخته شوند یا مشمول مالیات‌های تکلیفی شوند که قبلاً لحاظ نشده‌اند.

طبق ماده ۸۶ قانون مالیات‌های مستقیم، پرداخت هرگونه حقوق باید همراه با کسر مالیات بر حقوق و ارائه فهرست حقوق به سازمان امور مالیاتی باشد. اگر پرداختی بدون ثبت و مستندات قانونی انجام شود، مسئولیت پرداخت مالیات با صاحب مطب است.

راهکار مناسب، انعقاد قراردادهای کتبی، پرداخت رسمی حقوق از طریق حساب بانکی و ارسال لیست بیمه و مالیات حقوق به‌صورت منظم است. این کار علاوه‌بر شفاف‌سازی مالی، از بروز جریمه و مشکلات حقوقی نیز جلوگیری می‌کند.

 منبع: ماده ۸۶ قانون مالیات‌های مستقیم

۷. عدم محاسبه و پرداخت مالیات تکلیفی برای خدمات مشاوره‌ای یا تخصصی

مطب‌های دندان‌پزشکی معمولاً از خدمات مشاوران، متخصصان مهمان، حسابداران یا تکنسین‌های تجهیزات استفاده می‌کنند.

اما یکی از اشتباهات رایج، عدم کسر مالیات تکلیفی از پرداخت‌های انجام شده به این افراد است.

بر اساس ماده ۱۰۴ قانون مالیات‌های مستقیم (قبل از اصلاحیه ۱۳۹۴) و آیین‌نامه‌های جدید مرتبط، پرداخت‌هایی که تحت عنوان حق‌الزحمه، حق‌مشاوره، خدمات مستقل یا پیمانکاری انجام می‌شوند، باید با کسر درصد مشخصی به‌عنوان مالیات تکلیفی همراه باشند و به اداره مالیات گزارش شوند.

پیشنهاد می‌شود دندان‌پزشکان قبل از هرگونه پرداخت حق‌الزحمه، نوع خدمت، مبلغ قرارداد، و الزامات قانونی برای کسر و پرداخت مالیات تکلیفی را بررسی کرده و از مشاور مالیاتی خود کمک بگیرند.

منبع: ماده ۱۰۴ و آیین‌نامه‌های مرتبط

۸. بی‌توجهی به ثبت و گزارش درآمدهای حاصل از کارت‌خوان و درگاه پرداخت

بسیاری از مطب‌های دندان‌پزشکی هنوز تصور می‌کنند که درآمدهای واریزی از کارت‌خوان نیاز به گزارش خاصی ندارد، در حالی که طبق قانون، تمامی تراکنش‌های دستگاه پوز و درگاه پرداخت اینترنتی به‌صورت مستقیم به سازمان مالیاتی گزارش می‌شود.

از سال ۱۴۰۰ به بعد، طبق بخشنامه‌های سازمان امور مالیاتی، تمامی کارت‌خوان‌ها به پرونده مالیاتی پزشک یا دندان‌پزشک متصل شده‌اند و تراکنش‌های آن‌ها به عنوان درآمد شغلی تلقی می‌شود. عدم تطبیق این اطلاعات با اظهارنامه می‌تواند موجب جریمه، تشخیص علی‌الرأس و حتی حسابرسی مجدد شود.

برای جلوگیری از این اشتباه، دندان‌پزشکان باید مطمئن باشند که همه کارت‌خوان‌ها به نام شخص حقیقی یا حقوقی اصلی متصل شده باشند و نرم‌افزار حسابداری درآمد حاصل از هر دستگاه را به‌دقت ثبت کند.

منبع: دستورالعمل اتصال کارت‌خوان‌ها به پرونده مالیاتی

۹. عدم مشورت با مشاور مالیاتی یا حسابدار متخصص حوزه درمان

برخی دندان‌پزشکان، به دلیل صرفه‌جویی در هزینه‌ها یا بی‌اعتمادی به مشاوران، سعی می‌کنند امور مالیاتی خود را بدون کمک متخصص انجام دهند. این اقدام در ظاهر ساده‌سازی فرآیند است، اما در عمل می‌تواند منجر به اشتباهات پرهزینه و حتی بدهی‌های مالیاتی شود.

قوانین مالیاتی به‌طور مداوم در حال تغییر و به‌روزرسانی هستند. آیین‌نامه‌ها، نرخ‌ها و مشوق‌ها ممکن است در هر سال مالی تغییر یابند. در نتیجه، نداشتن اطلاعات کافی یا تفسیر اشتباه یک ماده قانونی ممکن است به ضرر جدی مالی منجر شود.

توصیه اکید آن است که مطب‌ها و کلینیک‌های دندان‌پزشکی، حتماً با حسابدار یا مشاور مالیاتی که به امور درمان و تجهیزات پزشکی تسلط دارد همکاری کنند تا از بروز اشتباهات جلوگیری شود.

۱۰. بی‌توجهی به مستندسازی درآمدها، قراردادها و فاکتورها برای رسیدگی مالیاتی

آخرین اشتباه، که در زمان رسیدگی بسیار مهم و مشکل‌ساز می‌شود، نداشتن مستندات کافی برای اثبات درآمدها، هزینه‌ها، قراردادها و خریدها است. رسیدگی مالیاتی نیاز به مدارک کتبی، فاکتور رسمی، قرارداد مکتوب و گواهی پرداخت‌ها دارد.

طبق آیین‌نامه اجرایی موضوع ماده ۲۱۹ قانون مالیات‌های مستقیم، اسناد حسابداری و مالی باید به‌گونه‌ای نگهداری شوند که حسابرس بتواند بر اساس آن‌ها صحت اظهارنامه را بررسی کند.

در نبود مدارک، حتی هزینه‌های واقعی نیز غیرقابل قبول شناخته می‌شوند.

پیشنهاد می‌شود کلیه دندان‌پزشکان یک سیستم منظم بایگانی فیزیکی یا دیجیتال برای فاکتورها، قراردادها، رسیدها و سایر اسناد مالی داشته باشند. استفاده از نرم‌افزارهای مالیاتی یکپارچه و اتوماسیون حسابداری در این مورد بسیار کمک‌کننده است.

منبع: ماده ۲۱۹ قانون مالیات‌های مستقیم